| Doğum Hikayeleri

Ayşe Zeynep Duman SSVD doğum hikayesi

BU DA BENİM Ssvd HİKAYEM
İlk doğumum 20 ay önce “ilerlemeyen doğum ” tanısıyla sezeryan olmuştu.kızım 3 aylıkken Ssvd grubunu bulup 2. Doğumumu normal yapmaya karar verdim .kızım 1 yaşına geldiğinde hamile olduğumu öğrendim ve gruptan Ssvd yaptıran doktorların listesini aldım.ilk başta İstanbul doğum Akademisi’nde doğum yapmaya karar vermiştim ama -Balıkesir’de yaşıyorum-uzak olduğu için izmire karar verdim.doktorum Ahmet Suphi toprak’ı tanımıyordum,tanıyan birini de tanımıyordum ama sadece Ssvd yaptırdığını okuduğum için tercih ettim,iyi ki de etmiştim.
Kendisine 33 haftalık hamileyken gittim,Ssvd yapabileceğimi söyledi.bebeğin yerleşik olduğunu ,erken doğabileceğini de ekledi.(hatta o hafta erken doğar diye telaşa kapılıp evdeki perdeleri halıları yıkattım)
36.haftaya kadar 3 kere muayeneye gittik.
Hamileliğim boyunca yorgunluk şikayetim vardı ve son zamanlar iyice artmıştı.16 Mayıs günü eşim evlilik yıldönümü hediyesi olarak bir termal otelden yer ayırttırdığını söyledi,(17 Mayıs evlilik yıldönümümüz) hiç sevinmedim.”yorgunum ,gitmeyelim” dedim.eşim de bozuldu , kızdı.
O günün sabahında (saat 06 civarı) kasıklarımda ağrıyla uyandım.”geçer “dedim uyumaya çalıştım,2 kez tekrarladı.en sonunda namaz kılayım bari”deyip kalktım hafif pembe akıntım olduğunu görüp paniğe kapıldım.halbuki kaç aydır doğuma hazırlanıyordum.hipnobirthing kitabını okudum,Pilates yaptım Ssvd grup yazılarını okudum ,otlar içtim (doktorum çok fayda görmese de )vardır bir hikmet “deyip hurma yedim,yani güya doğuma çok hazırdım.panikten önce bir ağladım sonra kendimi toplayıp eşime haber verdim.hazırlandık,kızıma bakması için yardımcımı çağırdık ,yola çıktık .annem o sırada şehir dışındaydı ve zaten buradaki “kocakarılardan” “anneye haber verilmeden doğuma gidilirse doğum kolay olur “diye duyduğumdan anneme haber vermedim.
Balıkesir’den Menemen’e 1,5 saatte gittik .(muayenehane Menemen de ) sancılar hafifti,10 dakikada bir geliyordu.tek korkum açılma olmamasıydı çünkü ilk doğumumda 36 saat bekleyip 4 santimden fazla açılma olmamasından sezeryan olmuştum.suphi beyin muayenehanesine geldiğimizde muayene olmaktan da çok korkuyordum,(aşağıdan muayene beni çok geriyordu) doktorum açıklık olmadığını söyledi.ama “izmirde kalın”dedi.bizde İzmir vilayetler evine gidip yerleştik.
Sancı beklemek,hele de başka bir şehirde otelde sancı beklemek moral bozucuydu.ben de kendimi yemeğe verdim.ilk doğumumda aç bırakılmıştım, doğuracak halim kalmamıştı.onun için sürekli döner ekmekler hamburgerler tatlılar ,hurmalar yedim.o gece sancılarım dayanılacak kadar ama düzenliydi,ertesi gün tekrar Suphi beye gittik,açılma 2-3 cm olmuştu ,sevinçten havaya uçtum .okadar sevindimki sanki oraya doğum yapmaya değil açılma olmasını görmeye gitmiştik.doktor bey bizi geri gönderdi.beklememizi söyledi.ve bence Suphi beyin doğumdaki en büyük başarısı bu “beklemeler “di.biz yine otele döndük ama otelde rezervasyonumuz 1 günlüktü ,odayı boşaltmamız gerekiyordu.devlet su işlerine gittik ,oraya yerleştik.bu arada ven hep sancı çekiyordum ama tekrar söyliyim ,dayanılmayacak kadar olmayan kuvvetli adet sancıları gibiydi.dsi’ ye yerleştik ve ben yine kendimi yemeğe verdim,hipnobirthing kitabından öğrendiğim doğum müziğini dinledim.(comfort zone) gevşeme egzersizleri ve nefeslerde sancılar dayanılmayacak gibi değildi.o gece sancıyla geçti ve her sancıda çok seviniyordum.”kesin 5 cm oldu diyordum.tekrar doktora gittik, açılma yok.muayenede gergin davrandığım için Suphi bey bana çok kızıyordu.haklıydı,ama ben de haklıydım.:) açılma yok! Açılma yok..
Yine otele gittik ,bekledim ,habire duş aldım ,dua ettim.eşime üzülüyordum.benim yüzümden buralarda ne hale geldi “diye .kızımı düşünmüyordum bile,üzülüp sancım kaçar diye.doğumda insanda bir ajitasyon hâli oluyor.”yazık bana “diyorsun gereksiz gereksiz.
Doktor bey ,hastaneye geçmemizi söyledi.(akşam 08:00gibiydi) hastanede stresim tavan yaptı.muayeneye hazırlayan ebe “önceki sezeryanmış ne zorun var kızım , kim istiyor bunu” dedi.(sanki başkasının istemesiyle olan bir şey.)”ben” diye cevap verdim korkak korkak.doğum masası korkumu iyice arttırdı,öyle ki o an sezeryan olmak istedim.açılma muayenesi yapıldı:açılma yok,3cm!!!! Ağlamaya başladım .ebeler acıyan gözlerle baktı,muhtemelen “doğuramaz “dediler.doktor bey “suyunu açalım” dedi.aklıma su açılıp sezeryana gidenler geldi,bir de sanki çok açayacakmış gibi korkup”Haaaaayııııırrr” dedim,doktor bana yine kızdı.:)bizi yine gönderdi,bu sefer ben”bekleyelim”yarın sancı verin “dedim doktor bey kabul etti.otele gittik(dsi ‘ye) sancım falan kalmadı.eskisinden iyi oldum,sanki vücudum benimle dalga geçiyordu.moralim bozuldu,yine uzun süre duş aldım,kendimi yemeğe verdim.pideler lahmacunlar hurmalar kekler .doğum boyunca zeytinyağı ve hint yağı sürdüm doğumu kolaylaştırıyor diye duymuştum) rezene anasın melisa papatya çayı demleyip içtim sürekli.ne yapacağımo şaşırdım.bunların etkisi oldu mu bilmiyorum.akşam 6 gibi hastaneye gittik.açılma yok!”seEryana alın beni” dedim.telefonla suphi beye sezeryan uygulamarı nasıl,spinal kombine “falan yapılıyor mu diye sordum.doktor bey bana yine kızdı.devam edeceğiz”dedi.sonra ertesi gün (zamanları karıştırmış olabilirim)
suni sancı verildi.muayene yapıldı.bu arada Suphi beyin sekreteri Aylin hanım da geldi.sancıları beklerken onunla biraz sohbet ettik,iyi geldi.muayene yapıldı,açılma yok.doktor bey suyumu açtı,odada beklemeye başladık.suphi bey de bizimle bekledi,”3saate kadar bu doğum olur” dedi.ben hiç inanmıyordum.sancılarım çok arttı,(duvara vurmaya başladım bir ara)Suphi bey karşıma geçip gülerek”nasıl oluyormuş doğum sancısı ” dedi.hiç kızmadım,demekki işler yolundaydı.epidural istedim,6cm olsun öyle “dedi doktor bey.sonra epidural de takıldı.hayatımın en rahat anıydı.hatta o kadar gevşedim ki doktor beye “ben arada kendime epidural yaptırayım bari” dedim.açıklığın 8 cm! Dedi doktor.sevinçten ölüyordum.ama öyle bir gevşedim ki uyudum sürekli.ve o rahatlamayla sürekli dua ettim.doğumhaneye alındım.ebeler de benimleydi.(bu arada doğumuma giren hemşireler bana çok yakın davrandı.bir gün önceki hemşireleri sevmemiştim)ıkınmamı söylediler ,hipnobirthing kitabından öğrendiğim gibi nefes aldım.3-4 seferden sonra çocuk çıkıverdi!!! İnanamıyordum.ssvd yapmıştım.bebeği gördüm.çok değişik bir an..kadınsanız,yaşamanız gerekir.
Sonra annem geldi.”aferin”dedi. O andan sonrası daha da güzel.
Karnınızda ağırlık yok.hafifsiniz,”normal”siniz.
Hala inanamıyorum.izmir de doktor arayanlara Dr .Ahmet Suphi Toprak’ı şiddetle tavsiye ediyorum.
Daha ne diyeyim,bu da benim Ssvd hikayem…

Natalia Sipahi ve SSVD Hikayesi

Merhabalar!

SSVD grubuna 3 hafta once kaydoldum. O zaman 37 haftalik hamileydim ve paylasacak cok enteresan bir hikayem yoktu. 4 gun once ikinci kez anne oldum ve sizlerle paylasmak istedigim bir SSVD hikayem var.

Herseyden once, Dr. A. Suphi Toprak’a sonsuz tesekkurlerimi iletmek istiyorum. Bana inandigi, destekledigi ve 13 saati asan hastane seruvenimiz boyunca bir dakikaligina bile yanimdan ayrilmadigi icin tesekkur yeter mi, bilmiyorum. Iyi ki, varsiniz, Suphi Bey! Iyi ki, sizinle tanistim! Dogumum “sancilarim gelir gelmez hastaneye gittim, bir kac saat icinde bebegimi kucagima aldim” tarzi kolay ilerleyen bir dogum degildi. Yavas ilerleyen, zorlayan ve sonuna kadar bana “acaba” sorduran bir surecti. Bu sureci Suphi Bey’in sabri, bilgi ve tecrubesi sayesinde basari ile sonuclandirdik.

4 sene onceki hamileligime donelim. Hamileligim boyunca takibimi yapan doktorumun yurt disina cikmasi gerektiginden bebegimi 38. haftada almaya ikna ediyordu. Ikna edemedi ve ben doktorumu degistirdim. Zaten kizim da ancak 42. haftada gelmeye karar verdi. Cigli Kent Hastanesine gittikten 1 saat sonra ameliyata alindim. Sebep “bebeginizin kalp atislari azaldi…almamiz lazim”. Hastanede ameliyat oncesi bulundugum 1 saat icinde o kadar cok mudahale yapildi ki, birakin bebegin kalbini, benim kalbim duruyordu. Bebegimin sikismasi mudahale sonucu mu oldu sorusunun yanitini epikriz raporunu okuduktan sonra anladim. Dogum muydu? Travma miydi? Ama gecmisi gecmiste biraktim…

Ikinci hamileligimi ogrendigimde yurtdisindaydim. Basvurdugum hastane “Hic dogum yapmamis kadin kadar sansiniz var, ama komplikasyonlar olabileceginden son aylarda daha siki kontrol gerekebilir” yanitini verdi. Yurtdisinda dogurmaya hazirlaniyordum. Hamileligim ilerledikce evimi, esimi birakip 3,5 yasindaki cocukla yurtdisinda dogum yapma fikri bana zor gelmeye basladi. Cok umutlu olmasam da, Izmirde doktor aramaya basladim. Neredeyse, isim yapmis butun kadin dogum uzmanlariyla gorustum. Once randevu alip muayeneye gidiyordum, verimsiz oldugunu anladikca sadece telefon acmayla yetindim. Profesorler, docentler vsler….”Olmaz. Ruptur”. Duydugum en kapsamli yanit: “Izmirde boyle dogumu destekleyecek ekip ve hastane yok. Siz en iyisi, bu fikrinizden vazgecin. SSVD yapan kadinlar riskleri uzerlerine alip son dakika hastaneye basvuran kadinlardir. Resmi kaydimiz yok”. Olayin uzaya helikopterle ucmak kadar imkansiz olduguna inanmaya baslamistim. Izmirde donanimli hastane yoksa Istanbulda vardir, deyip, Istanbul’a gittim. Tatmin olamadim ve sonunda herkes gibi sezaryen sonrasi sezaryen olmaya niyetlendim. Fatalist yapim bile, son dakikaya kadar evde durup sadece dogum aninda hastaneye basvurmaya musade etmiyordu. Bu kadar risk alamazdim. Insanlarin da “sezaryen sonrasi normal dogum olmaz ki” yorumlarini duymaktan sikiliyordum. Teslim oluyordum ki, tesadufen internette SSVD yapan doktorlarin listesine denk geldim.
Izmir icin tek isim Dr. A. Suphi Toprak’ti. Kendisiyle doguma 2 ay kala gorustuk. SSVD’yi, komplikasyonlari ve komplikasyon olma durumunda yaratilabilecek cozumleri anlatti. Randevulerin hepsinde bana dolu dolu zaman ayirdi; “banal” sorularimi bile sabirla cevapladi. Suphi Bey’in tecrubesi ve SSVD ile ilgili mantikli aciklamasi inancimin geri kazanilmasina sebep oldu. Klinik tecrube desteksiz teorik bilgiye hep daha agir basmistir, kanimca.

39.haftaya girdigimizde paniklemeye basladim. Fiziksel parametretrelerimi dusununce (hamilelik oncesi kilom 48kg, boyum 159cm) bebegimin iri olma ihtimali veya miadini gecmesi alehime olurdu. Suphi Bey halen sakindi…”Daha zamanimiz var” diyordu.

40.haftanin ilk gunu sabah 6’da adet kramplarina benzer kramplarla uyandim. Banyoya girdim ama kramplarimin ritmikligi devam ediyordu. Sabah 10 sularinda Suphi Bey’Ie gorustukten sonra oglen muayehaneye gittik. Dogum surecine girmis bulunuyorduk. Kendimi burada daha guvende hissettigimden birkac saat boyunca muayehanede takip edildim. Aksam 7’de Suphi Bey hastaneye hazirlanmamiz gerektigini soyledi. Butun bu surecte demotive edici tek sey vardi; aciklik sadece 1cm’deydi.

Esimle evden esyalarimizi alip yolumuzu Cinarli Dogum Hastanesine dogru tuttuk. Hastane cok sakindi. 28 Subat gunu icin planli sezaryenler bitmisti; herhalde kimse de bile bile 29 Subat’ta dogum yapmak istemiyordu. Hastanedeki tenhalik beni mutlu etti. Agrilar gittikce siddetleniyordu. Hemsire ve ebelerin supheli supheli aralarinda fisildanmalarini da normal karsiliyordum. Ne de olsa, daha once Cinarli Dogum Hastanesinde hic SSVD yapilmamis. Biz giris yaptiktan 1 saat sonra Suphi Bey geldi. Sakinlestim ve tekrar kendimi guvende hissettim.

O gece bitmek bilmedi. Siddetlenen ve siklasan sancilar, sizlanan ve yorulan kadin, periyodik takiplerden dolayi uyumayan ve hastasinin yanindan ayrilmayan doktor, yorgunluktan koltukta uyuyakalan es ve millimetrik adimlarla ilerleyen dogum. Suphi Bey’in “Sanci mi geldi? Guzel, cok guzel.” sozlerini bir omur unutmam heralde…Olay sadece saat 7’de hizlandi ve oglumun sesini 10:30 da duydum. O dakikadan sonra hicbirsey hatirlamiyorum. Mutlulugum da tarif edilemezdi…Bagiran yumagim 3600kg dogdu…

Burada onemli bir noktaya dokunmak istiyorum. Sonucun olumlu olmasi icin Suphi Bey elinden gelen herseyi yapti. Sansimiz yaver gitmeyip olayimiz sezaryenle de bitebilirdi. Oyle olsaydi bile, Suphi Bey’e yine ayni derecede minnettar olurdum. Tekrar soyluyorum:”Iyi ki,varsiniz, Suphi Bey!”

Bu arada, Cinarli’daki dogum ekibinden de cok destek aldik. Basta bize suphe ile yaklasan ekip, son saatlerde inanilmaz derecede motive ediciydi. Ebeler Kifayet Hn. ve Ela Hn’a ayrica tesekkurlerimi bildirmek istiyorum.

Hersey gonlunuzce olsun,

Natalia Sipahi